Na wielu konferencjach przewija się temat zgłaszania zdarzeń niepożądanych i wskazuje się jakie to ważne. Prawie zawsze w trakcie dyskusji znajduje się jednak ktoś, kto niewłaściwie rozumie, czym jest zdarzenie niepożądane. Niestety część zamętu wynika z przepisów, które łatwo nieprawidłowo zinterpretować, część też z nieprawidłowych interpretacji, które zyskują na popularności, ponieważ bardzo pasują do niechęci w zgłaszaniu realnych zdarzeń niepożądanych (dalej: ZN).

  Ostatnio głośno jest o zapowiedziach Naczelnej Izby Lekarskiej o rozpoczęciu prac nad zmianami dotyczącymi przepisów w zakresie odpowiedzialności zawodowej lekarzy, a pod koniec 2027 r. planowany jest nawet Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Lekarzy, który ma zająć się tymi zmianami. Celem tego ma być sprawienie, żeby sądownictwo lekarskie działało sprawniej. Powstaje zatem pytanie, czy sądownictwo lekarskie może przy obecnych przepisach działać sprawnie.

  Kilka dni temu jeden z czytelników mojego bloga napisał, że dość często ma sytuację, w której pacjent nie wykonuje zleconych badań. Ów czytelnik pyta, czy ma coś dodatkowo odnotowywać, skoro w dokumentacji jest wyraźnie napisane, co należy zrobić. Pytanie niby proste, ale odpowiedź wcale nie jest oczywista.

Dziś wracam z wpisami po wakacyjnej przerwie. W jednym z ostatnich e-maili użytkownik strony zapytał mnie o problem z wykonywaniem przez lekarza POZ badań, które oczekuje pacjent. „Pacjenci przychodzą czasem z całą listą badań, które chcą wykonać. Co mam zrobić?”. Poniżej zatem odpowiedź na pytanie, które nurtuje użytkownika mojej strony.

W związku z wakacjami, jak co rok, przerwa w aktualizacji strony. Wracam już we wrześniu z wpisami na kilka ważnych tematów. 

Dziś mój komentarz do projektu nowelizacji ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Przeczytawszy stanowisko porozumienia rezydentów dotyczące wyżej wzmiankowanego projektu nowelizacji stwierdzam, że ich głos brzmi bardzo rozsądnie i warto, żeby Ministerstwo Zdrowia wzięło go pod uwagę.

Ostatnio otrzymałem pytanie, które dotyczy tego, czy każdy lekarz (ww pytaniu było lekarz ginekolog-położnik) może wykonać badanie ultrasonograficzne piersi. Kwestia wywołuje wątpliwości, ponieważ ultrasonografia jest coraz częściej jednym z podstawowych badań wykonywanych w gabinecie lekarskim.

Błędy związane z farmakoterapią zdarzają się coraz częściej. Ostatnio otrzymałem pytanie o możliwości dzielenia tabletek, którą to kwestię warto szerzej omówić. Niekiedy inicjatorem dzielenia tabletki jest pacjent (kierujący się różnymi motywami: „może efekt terapeutyczny uda osiągnąć się na niższej dawce”, „na dłużej starczy”), niekiedy zaś jest doradzana przez lekarza. W przypadku doradzania czegoś takiego przez lekarza trzeba jednak mieć świadomość konsekwencji takiego zalecenia, ponieważ nie zawsze jest to zgodne z wiedzą medyczną.

W dniu 7 maja bieżącego roku wchodzi w życie nowe rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie standardu organizacyjnego opieki okołoporodowej. Uważna lektura zmienionego standardu nie pozostawia wątpliwości, że zdecydowano się inaczej rozłożyć akcenty w zakresie prowadzenia ciąży. Poniżej najważniejsze zmiany.

Dziś komentarz do sposobu, w którym zarządza się ochroną zdrowia w Polsce. Ostatnie wypowiedzi różnych osób skłoniły mnie do tego, żeby – nie wchodząc w kwestie polityczne – zwrócić uwagę na podstawowe bolączki naszego systemu ochrony zdrowia. Przede wszystkim polski model ochrony zdrowia choruje na cztery choroby, o których każdy wie, ale nikt tego nie chce głośno powiedzieć. Pierwsze rozpoznanie: system nie wymusza jakości ani prawidłowości udzielania świadczeń (opierając się w przeważającej większości jedynie na metodach statystyczno-ilościowych). Drugie rozpoznanie: wymogi się wprowadza, ale się nie weryfikuje ich przestrzegania. Trzecie rozpoznanie: znane od lat bolączki opieki zdrowotnej nie są rozwiązywane z powodu konfliktu polityczno-światopoglądowego. Czwarte rozpoznanie: system wymaga współpłacenia przez pacjenta w niektórych sytuacjach.