W dniu 7 maja bieżącego roku wchodzi w życie nowe rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie standardu organizacyjnego opieki okołoporodowej. Uważna lektura zmienionego standardu nie pozostawia wątpliwości, że zdecydowano się inaczej rozłożyć akcenty w zakresie prowadzenia ciąży. Poniżej najważniejsze zmiany.

Dziś komentarz do sposobu, w którym zarządza się ochroną zdrowia w Polsce. Ostatnie wypowiedzi różnych osób skłoniły mnie do tego, żeby – nie wchodząc w kwestie polityczne – zwrócić uwagę na podstawowe bolączki naszego systemu ochrony zdrowia. Przede wszystkim polski model ochrony zdrowia choruje na cztery choroby, o których każdy wie, ale nikt tego nie chce głośno powiedzieć. Pierwsze rozpoznanie: system nie wymusza jakości ani prawidłowości udzielania świadczeń (opierając się w przeważającej większości jedynie na metodach statystyczno-ilościowych). Drugie rozpoznanie: wymogi się wprowadza, ale się nie weryfikuje ich przestrzegania. Trzecie rozpoznanie: znane od lat bolączki opieki zdrowotnej nie są rozwiązywane z powodu konfliktu polityczno-światopoglądowego. Czwarte rozpoznanie: system wymaga współpłacenia przez pacjenta w niektórych sytuacjach.

Wielu lekarzy i właścicieli podmiotów leczniczych zadaje mi to pytanie, a jeszcze więcej nie ma świadomości nadciągających kłopotów. Z tego powodu warto poświęcić trochę czasu na tę kwestię i ją rozjaśnić.

Dziś, nadrabiając pewne zaległości, wpis o precedensowych orzeczeniach sądowych w sprawach medycznych, wydanych w 2023 r. przez sądy. Wpis uwzględnia te orzeczenia, które ja uważam za ważne.

Dziś przedstawię Państwu precedensowy wyrok w sprawie porodu domowego, który zakończył się skazaniem rodziców dziewczynki, ale dotyczy bardzo ważnych aspektów pracy osoby prowadzącej ciążę (lekarza ginekologa lub położnej) i osoby podejmującej się prowadzenie porodu w warunkach domowych.

  Ostatnio w przestrzeni medialnej pojawiają się wzbudzające dużo emocji informacje o zmianach w organizacji opieki okołoporodowej, o zamykaniu porodówek, o kontrolach na oddziałach ginekologiczno-położniczych. Co chwilę rodzą się też nowe pomysły w sprawie opieki nad rodzącą – ostatnio znowelizowano rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu lecznictwa szpitalnego, w którym dodano możliwość posiadania przez każdy szpital co najmniej jednej położnej w miejscu udzielania świadczeń opieki zdrowotnej i możliwość realizowania opieki nad kobietą w ciąży przez położną (zmiana wchodzi w życie 31 stycznia 2026 r.). Wszystkie te działania i pomysły są w mojej opinii w jakiś sposób użyteczne, choć nie rozwiązują problemu.

Podczas wykładów dla lekarzy otrzymałem ciekawe pytanie o możliwość wyposażenia lekarzy i innego personelu medycznego w przenośne kamery na ubraniu w celu ochrony przed agresją pacjentów. Pomysł jest prosty i łatwy do wykonania w sensie technicznym. Najkrócej odpowiadając – nie ma takiej możliwości prawnej, ponieważ obecne przepisy nie zawierają do tego podstawy prawnej. Poniżej krótkie uzasadnienie stanowiska.

Do publikacji tego wpisu skłoniły mnie informacje o kolejnych planowanych reformach (np. likwidacja stażu podyplomowego), których jedynym celem jest dorzucenie kilku tysięcy lekarzy wcześniej na rynek, a nie rzeczywista reforma systemu. Z tego powodu dzisiaj krótko o trzech zmianach, których wprowadzenie rzeczywiście zwiększy bezpieczeństwo pacjentów i lekarzy.

Trwa publiczna dyskusja o rządowym pomyśle ustawowego ograniczenia wysokości zarobków lekarskich, które maksymalnie miałby wynosić 36.480 zł miesięcznie, z opcją podniesienia do 48.000 zł w uzasadnionych przypadkach. W tej dyskusji słychać różne argumenty, jednakże rzadko kiedy podnoszone są te wg mnie najistotniejsze. Od niemalże 15 lat doradzam zarówno lekarzom, jak i podmiotom leczniczym w zawieraniu jak najkorzystniejszych kontraktów, więc poniżej przedstawię swoje przemyślenia na ten temat. W skrócie bowiem napiszę tak: jest problem, który należy rozwiązać, jednakże pomysły idą nie w tę stronę co trzeba.

Dość często otrzymuję pytanie o to, czy każdy niepożądany odczyn poszczepienny należy zgłaszać. Jak się wydaje, pytanie to przynajmniej wynika częściowo z obawy przed nadmiarem administracyjnym obowiązków. Poniżej odpowiedź na to pytanie.