Kilka dni temu jeden z czytelników mojego bloga napisał, że dość często ma sytuację, w której pacjent nie wykonuje zleconych badań. Ów czytelnik pyta, czy ma coś dodatkowo odnotowywać, skoro w dokumentacji jest wyraźnie napisane, co należy zrobić. Pytanie niby proste, ale odpowiedź wcale nie jest oczywista.

Dziś wracam z wpisami po wakacyjnej przerwie. W jednym z ostatnich e-maili użytkownik strony zapytał mnie o problem z wykonywaniem przez lekarza POZ badań, które oczekuje pacjent. „Pacjenci przychodzą czasem z całą listą badań, które chcą wykonać. Co mam zrobić?”. Poniżej zatem odpowiedź na pytanie, które nurtuje użytkownika mojej strony.

W związku z wakacjami, jak co rok, przerwa w aktualizacji strony. Wracam już we wrześniu z wpisami na kilka ważnych tematów. 

Dziś mój komentarz do projektu nowelizacji ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Przeczytawszy stanowisko porozumienia rezydentów dotyczące wyżej wzmiankowanego projektu nowelizacji stwierdzam, że ich głos brzmi bardzo rozsądnie i warto, żeby Ministerstwo Zdrowia wzięło go pod uwagę.

Ostatnio otrzymałem pytanie, które dotyczy tego, czy każdy lekarz (ww pytaniu było lekarz ginekolog-położnik) może wykonać badanie ultrasonograficzne piersi. Kwestia wywołuje wątpliwości, ponieważ ultrasonografia jest coraz częściej jednym z podstawowych badań wykonywanych w gabinecie lekarskim.

Błędy związane z farmakoterapią zdarzają się coraz częściej. Ostatnio otrzymałem pytanie o możliwości dzielenia tabletek, którą to kwestię warto szerzej omówić. Niekiedy inicjatorem dzielenia tabletki jest pacjent (kierujący się różnymi motywami: „może efekt terapeutyczny uda osiągnąć się na niższej dawce”, „na dłużej starczy”), niekiedy zaś jest doradzana przez lekarza. W przypadku doradzania czegoś takiego przez lekarza trzeba jednak mieć świadomość konsekwencji takiego zalecenia, ponieważ nie zawsze jest to zgodne z wiedzą medyczną.

W dniu 7 maja bieżącego roku wchodzi w życie nowe rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie standardu organizacyjnego opieki okołoporodowej. Uważna lektura zmienionego standardu nie pozostawia wątpliwości, że zdecydowano się inaczej rozłożyć akcenty w zakresie prowadzenia ciąży. Poniżej najważniejsze zmiany.

Dziś komentarz do sposobu, w którym zarządza się ochroną zdrowia w Polsce. Ostatnie wypowiedzi różnych osób skłoniły mnie do tego, żeby – nie wchodząc w kwestie polityczne – zwrócić uwagę na podstawowe bolączki naszego systemu ochrony zdrowia. Przede wszystkim polski model ochrony zdrowia choruje na cztery choroby, o których każdy wie, ale nikt tego nie chce głośno powiedzieć. Pierwsze rozpoznanie: system nie wymusza jakości ani prawidłowości udzielania świadczeń (opierając się w przeważającej większości jedynie na metodach statystyczno-ilościowych). Drugie rozpoznanie: wymogi się wprowadza, ale się nie weryfikuje ich przestrzegania. Trzecie rozpoznanie: znane od lat bolączki opieki zdrowotnej nie są rozwiązywane z powodu konfliktu polityczno-światopoglądowego. Czwarte rozpoznanie: system wymaga współpłacenia przez pacjenta w niektórych sytuacjach.

Wielu lekarzy i właścicieli podmiotów leczniczych zadaje mi to pytanie, a jeszcze więcej nie ma świadomości nadciągających kłopotów. Z tego powodu warto poświęcić trochę czasu na tę kwestię i ją rozjaśnić.

Dziś, nadrabiając pewne zaległości, wpis o precedensowych orzeczeniach sądowych w sprawach medycznych, wydanych w 2023 r. przez sądy. Wpis uwzględnia te orzeczenia, które ja uważam za ważne.